دکتر عقیل یوسفی کما دانشمند برگزیده پنجاه و هشتمین سال جایزه بنیاد البرز

من عقیل یوسفی کما هستم عضو هیات علمی دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه تهران. از بهمن 83 همکاریم رو با دانشگاه تهران شروع کردم و قبلش هم تقریبا به طور پیوسته 14 سال در کانادا بودم. دکترا و فوق دکترا رو در رشته‌های مکانیک و هوا و فضا در دانشگاه CARLETON در اتاوا گرفتم،‌ البته دوره فوق دکترا رو در آژانس فضایی اتاوا بودم و این دوره‌ها در 97_98 تموم شد. از همون سال تا سال 2004 ، 7 سالی که اونجا بودم در مراکز صنعتی و تحقیقاتی کار می کردم از آژانس فضایی کانادا تا شرکتهای خصوصی هوا و فضا و آخرین جایی که بودم انستیتوی هوا و فضا مرکز تحقیقات ملی کانادا، من بیشتر علاقه داشتم در کارهای صنعتی و تحقیقاتی مشارکت کنم و ترجیح می دادم زیاد در محیط های آکادمیک نباشم، مخصوصا آکادمیک محض، و بیشتر وقت خودم رو صرف مسائل مربوط به صنعت و یادگیری مسائلی که وارد شدن به اونها مشکل باشه بکنم.

بهمن 83 تصمیم گرفتم برگردم ایران که بیشتر دلیلش شخصی و خانوادگی بود و تا حالا با وجود تمام مشکلاتی که وجود داشته از وضع موجود راضیم.و وقتی انتگرال کارهام رو در اینجا حساب می‌کنم مثبته .(با لحنی شوخ) قبلا که انتگرال بلد نبودم می گفتم برآیند باید مثبت باشه ولی حالا یه کم مهندسی‌تر شده. در حال حاضر هم که از آذر ماه به عنوان مدیر مرکز رشد واحدهای فناوری دانشگاه تهران در خدمت دوستان هستم. متاسفانه به خاطر درگیری‌های زیادی که برای خودم در دانشگاه درست کردم، حالا چه از نظر پروژه ها چه تدریس، به صورت تمام وقت نمی‌تونم در مرکز باشم. حالا این وقت محدودی که در اینجا هستم سعی می‌کنم مشارکت‌هایی داشته باشم در حد رفع و رجوع امور روزمره و رسیدگی به اوضاع و احوال و ساماندهی و مستندسازی و تماس ها و ارتباطات و تدوین سیاست‌های جذب و بررسی وضعیت شرکت‌های موجود و ایجاد شبکه‌های داوری و ... که این ور سال در حال انجام چند تا کار اصولی هستیم. فکر می کنم بخشی که مربوط به پروژه‌های منه بیشتر مورد توجه شماست. پروژه‌های تحقیقاتی من  در محیط دانشگاه است . علی رغم اینکه قبل از مدیریت مرکز رشد طی قراردادی که با یکی از شرکت‌های پارک علم و فناوری دانشگاه تهران داشتیم در آزمایشگاهی که متعلق به اونها بود مشغول کار بودیم که پروژه‌ای بود موقتی که همون پروژه رو منتقل کردم به دانشگاه و اون اتاق تخلیه شده و وسایلش اگر متعلق به تیم بوده به دانشگاه وگرنه به شرکت برگردونده شده. من از بهمن 83 شروع به تعریف چند تا پروژه کردم و به علت اینکه خودم آدم کاربردی ای هستم اغلب پروژه‌هام کاربردی بوده و پروپوزال برای صنایع نوشتیم. بیشتر سراغ صنایع قطار و هواپیمایی و دریایی رفتم. با اینکه مشکل‌تر هست ولی از اونها بیشتر خوشم اومد. تقریبا پروپوزال هامون واقع بینانه‌تر شده و تنوع داره و این 2 صفحه‌ای که باز کردم تقریبا می‌تونم بگم 10 موضوع پروپوزال داریم که 2 تا از اونها که حمایت مالی گرفته که مربوط به پروژه های ریز پرنده که حمایت مالی 5 _6 ماه داشت. که تموم شد و پروژه ریز زیر‌دریایی که یک حمایت مالی 13 ماه داره و الان تو جریان هستش.

پروپوزالهای فعال هم داریم که با توجه به عمر کوتاهی که من داشتم تو ایران از بهمن 83 تاالان فکر می‌کنم معقوله که بگم اونها به طور عرف مرسوم ایران تو جریان هست و باید امیدوار بود.

بنابراین ما تو مرحله انتظاریم برای بقیه . خدا رو شکر ما در مدت 1 سال 2 پروژه رو به نتیجه رسوندیم. 

به علت اینکه پیش زمینه من هوا  فضا بود بالتبع به این موضوع بیشتر علاقه‌مند بودم پس اولین پروژه‌ی من در مورد میکرو پرنده‌ها بود که بسیار هم براش مایه گذاشتم و به خاطر همین موضوع هم تونستم تیم خوبی رو جمع کنم حالا چه دانشگاهی و چه خارج از دانشگاه و ما می‌خواستیم نسل جدیدی از پرندگان -البته تقریبا جدید چون کارهای مشابهی درخارج و چند تا هم در ایران بوده- تولید کنیم که از نظر اندازه بسیار کوچک هستن و هدف ما تولید این پرندگان دراندازه‌ی حشرات مثل پشه است و کاربرد اونها در کارهای تجسسی و شناسایی و فیلمبرداری است و بیشتر کاربردشون  در فضای بسته است.